Wednesday, 7 June 2017

நான் கொஞ்சம் (கர்வம்) பெருமை கொள்கிறேன் !



              1997 இல், நான் ஜப்பானிய நிறுவனத்தில் வேலை செய்த போது, தமிழ்நாடு சென்றேன்.அப்போ நாங்கள் டூர் சென்ற பேருந்து ஓட்டுநர் நட்பாக அறிமுகம் ஆனார் .நாடு திரும்பி ,அவர் குடும்பத்துக்கு  எதுவும் செய்யலாம் என நினைத்திருந்த  வேளையில் ,தமிழ்நாட்டில் இருந்து ஒரு இன்ஜினியர் எங்கள் அலுவலகத்துக்கு அலுவல் காரணமாக வந்தார்.
           பேசி அறிமுகம் ஆனவுடன் ,நானும் என் தோழியும் அந்த பேருந்து ஓட்டுனருக்கு பரிசு ஒன்றை இவர் மூலம் அனுப்பிவைத்தோம் . பரிசைப் பெற்றுக்கொள்ள , அந்த நண்பர் வீட்டுக்கு ,ஓட்டுநர் குடும்ப சகிதம் சென்றபோது,அவர் மகளுடன் காதல் வயப்பட்டார் என்  நண்பர்.
                 22 வயதில் திருமணம் நடந்தது அந்த இளைஞனுக்கு . இதில் அழகிய அங்கம் என்னவென்றால் அந்த பெண்தான் முதலில் தன காதலை வெளிக்கொணர்ந்தாள் என்பது முன்பே உங்களுக்குத் தெரியும்.அதை அந்தப் பெண் கடிதம் வழி எங்களுக்கு தெரியப்படுத்தினாள் .மற்றுமொரு முக்கிய விஷயம் நண்பர் கூறியது 'சகோ செல்வி ,எனக்கு அவளுடைய பெற்றோர்களை ரொம்ப பிடித்துப்போனது,பிறகுதான் அவளை  ரொம்பவே பிடித்துப்போனது 'என்றும் கூறினார்.

          18 வருடங்கள் கழித்து ,என் தோழியின்(அவளும் நானும் கொடுத்தனுப்பிய பரிசுதான் ) முகநூலில்,அவள் பிறந்த நாளுக்கு நான் வாழ்த்து கூறியிருந்ததை (31 /5/2017)அந்த நண்பர் பார்த்துவிட்டு என்னை கண்டுபிடித்து  பேசினார்.'உங்கள் நாட்டில் வேலைக்கு வந்த என்னை எங்கள் நாட்டு பெண்ணிடம் புடிச்சி கொடுத்த்த்தது மட்டுமல்லாமல் ,
22 வயசில் எனக்கு திருமணம் செய்ய வச்ச உங்களைத்தான் தேடினேன்,சிக்கிட்டிங்க ,இனி விடமாட்டேன் ,எவ்வளவு பெரிய தண்டனை தெரியுமா?' என்றார் ரொம்ப வெள்ளந்தியாய் அந்த நண்பர்.
          'மிக அருமையான   மாமனார் மாமியார் உங்களால் எனக்கு கிடைத்தனர் .அதற்காகவே உங்களுக்கும் உங்கள் தோழி புஷ்பாவுக்கு நான் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன் 'என்றார்
பிறகுதான் தெரிய வந்தது ,நாங்கள் நினைத்ததைவிட,(அந்த பெண் நினைத்துக்கூட பார்க்காத அளவுக்கு ) அவர் மனைவியை  மகிழ்ச்சி,பணம் பொருள் என எல்லாவற்றிலும்  சிறப்பாக வாழவைத்துக்கொண்டிருக்கிறார், கவனித்துக்கொள்கிறார்.
            அதுமட்டுமல்ல  அவர்  பெற்றோர் மற்றும் மாமனார் மாமியாரையும்  கூட ஒரே நிலையில் வைத்து பார்ப்பதாகவும் அறிந்தேன்.இன்னும் அந்த தம்பதியினர் வாழ்வில் சிறந்து விளங்க வாழ்த்துவோம்!
#எங்கள் செயல், ஒரு பெண்ணுக்கு மிகசிறந்த வாழ்வினைக் கொடுத்துச்  சென்றது என்பதில் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி.

Wednesday, 8 March 2017

இதற்குத்தானே இன்றைய தினம்!

ஒரு நாள், ஒரு பொழுதாயின்னும்

            தினமும் வேலை முடிந்து வீட்டுக்குத் திரும்பும் கணவனிடம்,மனைவி அங்கலாய்த்துக் கொள்கிறாள் ‘ ஐயோ ,எனக்குத்தாங்க முடியல, பிள்ளைகள் ஒரு புறம்,வீட்டு வேலை மறுபுறம் ,எங்கேயாவது போய் விடலாம்னு தோனுது !’ என்று.
              இதைக் கேட்ட கணவன் ஒருநாள் , பொங்கி எழுந்து ‘ஏய் ,நான் மட்டும் என்ன காலை ஆட்டிட்டு வரேன்? நீ ஒரு நாளைக்கு வேலைக்குப் போ,நான் வீட்டு வேலையைச் செய்கிறேன்னு’ சந்திக்கப் போகும் பின்விளைவுகளை யோசிக்காமல் சவால் விடுகிறான்! மனைவியும் சவாலை ஏற்றுக்கொள்ள பொறுப்பு கைமாறுகிறது.இரவு பலமுறை,மனைவி கணவனைக் கேட்கிறாள்,வேண்டுமா இந்த சவால்?இறுமாப்பு கணவன் கேட்டபாடில்லை!
மனைவி வேண்டுமென்றே காலை 6.00மணிக்கெல்லாம் காரை எடுத்துக்கொண்டுப் புறப்படுகிறாள். 


            தொடங்குகிறது யுத்தகாண்டம் !!! காலையில் 6.00 மணிக்கு, கணவன் எழுந்து குழந்தைகளை எழுப்புகிறான்.பலமுறை எழுப்பிய பிறகுதான் ,குழந்தைகள் எழுகின்றனர்.’எத்தனை மணிக்கு பஸ் வரும் என பிள்ளைகளை வினவ,'ஐயோ!  அப்பா,6.30 வரும்,ஐயோ லேட் ஆச்சு ! என பதறிக்கொண்டு பிள்ளைகள் கிளம்ப’,நில்லுங்கள் ,அப்பா தோசை சுடுகிறேன்’என்று தோசைக் கல்லை அடுப்பில் வைப்பதற்குள் ‘பள்ளி பஸ் ஓலமிடுகிறது!’தோசையும் வேண்டாம் ஒன்னும் வேண்டாம்’என்று பிள்ளைகள் கோவித்துக்கொண்டு செல்கின்றனர். 'சரி !சரி இந்தாங்க காசு எதாவது வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்' என்று பணம் கொடுத்தனுப்புகிறான் கணவன்.

                 தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் இரண்டு வயது குழந்தை எழுவதற்குள் குளித்துவிடலாம் என எண்ணி குளியலறையில் நுழைகிறான்…'ட்ரிங் ட்ரிங்'  ..வீட்டுப் போன் அலற ,துண்டைக் கட்டிக்கொண்டு ஓடிப் போய் போனை எடுக்கிறான்…’ச்சீ காலையிலே ரோங் நம்பர்! தடாலன போனை வைத்துவிட்டு ,மீண்டும் குளியலறையில் நுழைகிறான், பொத்தென்று அறையில் ஒரு சத்தம் , ஐயோ என்ன ??என்று ஓடுவதற்குள் ‘ஓ வென்று தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தையின் அழுகுரல்! பிள்ளை கீழே விழுந்து ,அழுதுகொண்டே தட்டு தடுமாறி வருவதைக் கண்ட அப்பா,'இதற்கு மேல் எங்கே குளிப்பது? என்று வந்து குழந்தையைத் தூக்குகிறான்.அவளை சமாளித்து பால் கொடுத்து குளிப்பாட்டுவதற்குள் மணி 10.00 ஆகிறது ! 


                     துணி துவைக்கும் இயந்திரத்திலுள்ள துணிகளை உலர வைத்து விட்டு, உள்ளே வருவதற்குள், மீதிப் பாலைக் கீழே ஊற்றி குழந்தை கோலம் போடுகிறாள்.ஐயோ ! என தலையில் அடித்துக்கொண்டு ,தரையைச் சுத்தம் செய்வதற்குள் அவனுக்கு இரத்தம் தலைக்கேறுகிறது!!பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு வரும் பிள்ளைகளுக்கு ஏதாவது சமைக்கலாம் என்று எண்ணி காய்கறிகளைச் சுத்தம் செய்து அடுப்பைத் தட்டுகிறான்,அந்தோ பரிதாபம்!, கேஸ் தீர்ந்துப் போய்விட்டது!பக்கத்துவீட்டுக்காரரிடம் கேஸ் பற்றி விசாரித்து ஒரு வழியாக வீடு வந்து சேர்கிறது கேஸ்! பின்னாலே பள்ளி பஸ் ‘பொங் பொங்’ என்று ஓலமிட்டு வீட்டு வாசல் முன் வந்து நிற்கிறது.
'அப்பா,என்ன சமைத்தீர்கள்? என்று உள்ளே வரும் முன்,கேள்விக் கேட்டுக் கொண்டு வந்த பிள்ளைகளை ,பாவத்தோடு பார்க்கிறான் அப்பா!
'ஹாய், இன்னைக்கு உங்களுக்கு கடைச்சாப்பாடு !கொஞ்சம் பொறுங்கள் ,அப்பா போய் வாங்கி வருகிறேன்' என்று சொல்லும் பொழுதுதான், உணர்கிறான் வீட்டில் கார் இல்லை என்று?செய்வதறியாது ,கையைப் பிசைந்துக் கொண்டு,'சரிமா,நான் நடந்து போய் வாங்கி வர்ரேன்னு கிளம்புகிறான்.திரும்பி அரக்க பறக்க வீடு வந்து சேர்கிறான்.


                      வீடே அலங்கோலமாய்க் கிடக்க ,உணைவைப் பிரித்து, உட்கார எத்தனிக்கிறான்’ஏதோ ஒரு வாடை?’அப்பா,பாப்பா ஆயிப்போச்சு’ என்று பிள்ளைகள் கத்துகின்றனர்.அவனுக்கோ ஆத்திரம் தலைக்கேறுகிறது!!மீண்டும் ,துப்புரவு,குளியல் என்று போராடி தூங்க வைக்கிறான்,அப்போ பக்கத்து வீட்டு சீனப்பாட்டி ‘ஓய் தம்பி ,மழை,மழை என்ன தூங்குறாயா ? துணிகளை எடுன்னு அறைகுறை தமிழில் ஓலமிட ,ஓடுகிறான் ,பாதி துணி நனைந்து விடுகின்றன!காலையிலிருந்து பச்சைத்தண்ணிகூட வாயில் வைக்கலையேன்னு காப்பி போட்டு குடிக்க சமையலறையில் நுழைகிறான்,வெளியே மனைவியின் கார் சத்தம் ,’அவளும் புன்னகையோடு வீடு நுழைய ‘ஐயோ !என்னை மன்னித்துவிடு டார்லிங் ,இப்போதான் தெரியுது நீ படும் அவஸ்தை’ என்று அசடு வழிய ஓடுகிறான்.அவளும் 'என்னை மன்னித்து விடுங்கள் ,சும்மா உங்களுக்கு உணர்த்தவே நான் என் அம்மா வீட்டில் மனமின்றி உட்க்கார்ந்து விட்டு வருகிறேன் 'என்று அவனை அன்போடு அணைத்துக்கொள்கிறாள் !

இது உனக்கு தேவையா மாதவா?

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

இரவு 9.30 குடும்பத்தோடு படம் பார்க்கும் அம்மா,எழுந்து 'சரி நான் படுக்க போறேன்னு' மேல் மாடிக்குப் போய் துணிகளை iron பண்ணுகிறாள்,பிறகு எல்லா படுக்கை அறைகளையும் ஒழுங்கு செய்கிறாள்,சமையலறைக்குச் சென்று தண்ணீர் கொதிக்க வைத்து பிள்ளைகளின் பள்ளி bottles - களில் நிரப்புகிறாள்,துணிகளை washing machine-போடுகிறாள். அப்புறம் நாளை breakfast-க்கு தயார் செய்கிறாள்.சாப்பிட்டு வைத்த மங்கு பாத்திரங்களைக் கழுவி வைக்கிறாள்.படமும் முடிகிறது மணி சுமார் 11.00 ஆகிறது.பிள்ளைகள் மேல் மாடிக்குப் போய் .'அம்மா இன்னும் நீங்கள் தூங்கலையா,அப்பவே மேல் மாடிக்கு ஏறீனீங்க என்று கேட்கிறார்கள்?
                                       Image result for working women in home
                                                                       

Friday, 27 January 2017

நன்னெறி கதைகளில் திருத்தம் செய்யலாமே?

 
                                                         
பாட்டி சுட்ட வடை
இந்த கதையை நம் பள்ளிக்காலங்களில் கூறும்பொழுது ,
பாட்டி வடை சுடுவதை, மரத்தில் இருந்து பார்த்து கொண்டிருந்த காகம்
,ஒரு வடையைத் திருடிக்கொண்டு ,மரத்தில் போய் உட்க்கார்ந்து கொண்டது.......
என்று தொடங்கி இறுதியில் ஆசை வார்த்தையால் காகம் வடையை நரியிடம் இழந்துவிடும்!
ஆனால் ,தற்போது இந்த கதையை திருத்தம் செய்து ,
காகம் வடையைத் திருடி பெறாமல் ,அந்த பாட்டிக்கு சுள்ளி குச்சிகளைப் பொறுக்கி கொடுத்து ,தன் உழைப்புக்கு ஊதியமாக ஒரு வடையைப் பெற்றுக்கொள்ளும் என்றும் இறுதியில் நரியின் ஆசை வார்த்தையில் வடையை இழந்துவிட்டாலும் ,பிறகு தன் உழைப்பு வீண் போகக்கூடாது என்று போராடி, தன் காக்கை இனத்தின் ஒற்றுமையால், வேகமாய் கரைந்து கரைந்து, தன் காக்கை நட்புக்களை அழைத்து ,நரியைச் சுற்றி வளைத்து வடையை மீண்டும் பெற்றுக்கொள்ளும் என்றும் கூறப்படுகிறது.

இப்படி திருத்தப்பட்ட கதைகளில் பல நன்னெறி பண்புகளை புகுத்தியுள்ளனர்.அதாவது காகம் உழைத்து தன் வயிற்றுக்கு உணவு பெற்றுக்கொள்கிறது.உழைப்பால் பெரும் எதையும் வீணாக இழந்துவிடக்கூடாது ,பிறகு ஒற்றுமையால் இழந்த எதையும் பெற்றுவிடலாம் எனும் பண்புகளை குழந்தைகளுக்கு கற்றுக்கொடுக்கலாம்.


...................................................................................................................................................................

கொக்கும் நரியும்
(அதேப்போல என் தமிழ் விரிவுரையாளர் ஒருமுறை, என் ஆசிரியை கதை கூறும்பொழுது , அதை திருத்தி கூறி,'வீட்டிற்கு எதிரியே வந்தாலும் விருந்து கொடுப்பதுதான் நம் தமிழர் பயன்பாடு' என்றார்! )
அதாவது கொக்கு ஒன்று நரியைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து, ஒரு சிலிண்டர் போன்ற குவளையில் உணவு கொடுக்கும்.நரியின் வாய் அமைப்பு அந்த உணவை அருந்த முடியாமல் சிரமப்படும்.ஆகவே கொக்கைப் பழி வாங்குவதற்காக நரி கொக்கைத் தன் வீட்டிற்கு வரசொல்லி , அகன்ற பாத்திரத்தில் உணவு கொடுக்கும்,இதுதான் கதை!
ஆனால் ஐயா அவர்கள் ‘அது தவறும்மா,அப்படி சொல்லிக்கொடுக்கக் கூடாது .அது பழிவாங்கும் உணர்ச்சியைத் தூண்டும்,மேலும் நம் தமிழர் பண்பாடு அதுவல்ல!எதிரியே வீட்டிற்கு வந்தாலும் வயிறார விருந்து கொடுப்பதுதான் நம் கலாச்சாரம் ,பண்பாடும் என்றார்!நம் பண்பாட்டுக்கு முரணான விசயங்களை முடிந்தவரையில் தவிர்ப்போமே என்றும் ஐயா கூறி,
கதையை இப்படி திருத்தினார்!
நரி கொக்கைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வயிறாற விருந்து கொடுத்தது.விருந்துண்ட கொக்கு ,தன் தவற்றை இப்படி நாகரீகமாக சுட்டிக்காட்டிய நரியிடம் , வெட்கி தலைகுனிந்து மன்னிப்பு கேட்டது.


இப்படி சில கதைகளை திருத்தி புதுப்பித்து கூறிவருகிறோம்.
அப்படி திருத்தப்பட்ட 'பாட்டி சொன்ன கதைகள் 'இருந்தால் பகிருங்கள் நட்புக்களே.

Wednesday, 25 January 2017

'சிவனருள்' சைவ சமய மாத இதழ் ஓர் அறிமுகம்!



                                                                         இதழ் 
(வாசகர்களின் கருத்து )

கடந்த ஒரு வருட காலமாக சிவனருள் இதழை வாசிக்க அடியேனுக்கு, அவன் அருளால் வாய்ப்பு கிட்டியது.சைவ சமயத்தை அத்துணை எளிதாக வேறெங்கும் காணமுடியாத அளவுக்கு இந்த இதழில் எளிமையாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

சைவ சமயத்தில் எழும் அனைத்து ஐயங்களுக்கும் இங்கே பதில் கிடைக்கும்.அடியேனின் பல ஐயங்களுக்கு இங்கே விடை கிடைத்துள்ளன .

சைவ சமயத்தின் அடிப்படை தத்துவங்களை அறிந்துகொண்டு அனைத்து வயதினருக்கும் போதிக்க சிவனருள் அருமையான கையேடு.சிந்தாந்த வகுப்புகளுக்கு வர வாய்ப்பில்லாதவர்கள் இந்த இதழை தொடந்து வாசித்து வந்தால் ,கண்டிப்பாக அவர்கள் தங்களுக்குள் ஒரு மாற்றத்தைக் காணலாம்.அந்த உண்மையை என் குடும்ப உறுப்பினர்களிடம் அடியேன் கண்டபடியால் ,அதை இங்கே அனைவரின் கவனத்திற்கும் கொண்டு வந்துள்ளேன்.

குருமாரர்கள் யார்?அவர்கள் எத்தகையவர்களா இருத்தல் வேண்டும் என்று பல நாட்கள் என்னுள் சில வினாக்கள் புதைந்து கிடந்தன.அதற்கான பதில்கள் மிகவும் தெளிவாக இங்கே கூறப்பட்டிருந்தது.

சைவ சமயமும் ,வழிபாடு மட்டுமே என்று கிடந்த நிலையில்,அதன் வரலாற்றைப் பைய பைய அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பும் இந்த இதழின் வழி கிடைக்கப் பெற்றேன் .274 பாடல் பெற்ற தலங்களின் வரலாறும் அதில் கூத்தபிரான் நடத்திய அற்புதங்களை பல நூல்களில் படித்து தெரிந்துகொண்டேன் ஆனால் அதற்கு மாறாக அந்த சிறப்பு வாய்ந்த தலங்களில் தற்போது நடந்து வரும் அவலங்களையும் ஐயப்பாடின்றி இந்த இதழின் வழி தெரிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

தமிழ் நாட்டுக்குச் சுற்றுலா போகிறோம் ,பாடல் பெற்ற தலங்களைப் பார்க்கப்போகிறோம் என்ற நிலை மாறி ,அத்தலங்களில் மூலஸ்தானத்தில் இருக்கவேண்டிய சிவலிங்கத்தை புறம்தள்ளி ,அவர் அவர் வசதிக்கேற்ப வியாபார நோக்கத்தில் சில கடவுள்களை வைத்துப் பூஜிப்பதை ஆராய்ந்து தெரிந்துகொண்டு வருகிறோம் .இறைவனின் ஆணையால் ,நால்வர் போராடி மீட்டு வந்த சைவ சமயம் ஆன்மீக பூமியில் எப்படி சீரழிந்துகொண்டு வருகின்றது என்பதை தெரிந்துகொள்வதோடு அல்லாமல் ,ஒரு சைவனாக என்னால் சைவ சமயத்துக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற ஓர் உந்துதல் எழுந்துள்ளது.

மாணிக்க வாசகர் பாடிய 'வேகம் கெடுத்து ஆண்ட வேந்தன் அடி 'என்பதுபோல ,எதையும் வாசித்து,கிரகித்து அதில் லயித்துப்போக முடியாத மனம் ,இந்த சிவனருள் இதழை வாசித்து உள்வாங்கி அதை செயலில் நிறுத்தி செம்மைப்படுத்துகிறது என்றால் அதுவும் அவன் திருவருளே!

போற்றியோ நமசிவாய !

.............................................................................................................................................................

திரு.நாகப்பன் ஐயாவிடம் சித்தாரந்த வகுப்பிற்குச் செல்லும் எனது தாயாரிடமிருந்து நான் சிவனருள் எனும் மாத இதழை வாங்கி படிக்கலானேன்.

அவ்விதழை படிக்க படிக்க என்னுள் பல மாற்றங்கள்.

முதலாக, சிவன் ஒருவனே பரம்பொருள். அவன்ன்றி வேறு ஒருவனும் அல்ல என தெளிவுற்றேன். தொடர்ந்து என் வழிபாடு் முறையை மாற்றியமைத்தேன்.
என் வழிபாட்டு அறையிலுள்ள சிவபெருமானை தவிர்த்து மற்ற தெய்வ படங்களை வெளியேற்றினேன்.

இரண்டாவதாக, சிவபெருமானுக்காக கொண்டாடப்படும் பண்டிகைகளையும் நான் உணர்ந்தேன். உதாரணத்திற்கு எனக்கு விவரம் தெரிந்த நாளிலிருந்து தைப்பூசம் என்பது முருகனுக்கானது என நான் அறிந்திருந்தேன். ஆனால் தைப்பூசம் சிவபெருமானுக்காக கொண்டாடப்படுவது என சிவனருள் இதழ் மூலம் புரிந்து கொண்டேன்.

மூன்றாவதாக, மூடநம்பிக்கை என்பது சமயம் சார்ந்த விஷயம் இல்லை என்பதையும் அவ்விதழால் அறிந்தேன்.

அதனையடுத்து சைவம் அனைத்து உயிர்களையும் சமமாக கருதுகிறது. அன்பே சிவம் என்பதை அடியேன் உணர்ந்து அசைவத்தை விட்டொழித்துவிட்டேன்.

அதுமட்டுமின்றி, அடியேன்
சைவ சமயத்தினை பற்றிய எண்ணிலடங்காத அரிய கருத்துக்களை அறிந்தும் புரிந்தும் கொண்டேன். சிவனருளை படித்துவிட்டு நான் பலரிடம் என் கருத்துக்களை ஆணித்தரமாக பதிவு செய்துள்ளேன்

இறுதியாக, சிவனருளால் என் வழிபாட்டு முறை மாற்றம் கண்டது ; சைவத்தின்பால் எனக்கு ஈர்ப்பு அதிகரித்தது. மேலும் சிவனருளை சிவதொண்டாக கருதி அதில் முழு ஈடுபாட்டுடன் செயல்படுவோருக்கு மிக்க நன்றி.

~ சைவத்தின் மேல் வேறு சமயம் வேறில்லை ~


சிவசிவ

Friday, 4 November 2016

அதனை அதுவாக ஏற்றுக்கொள்ள......

           மழலைக்கல்வி ஆசிரியையாக பொறுப்பேற்று சுமார் 12 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.அந்த வகையில் பல பிரச்சனைகளை கண்டும் கேட்டும் தீர்த்தும் வைத்துள்ளேன்.பலருடைய குடும்ப கதைகள்  ,சொந்த கதை ,நொந்தக்கதை, சோககதைகள்  என நிறைய  கேட்டு காது புளிச்சிப்போனதுதான்ன மிச்சம்.'கணவனுக்கு காதலி இருக்காங்க டீச்சர் , மாமியார் கொடுமை டீச்சர் , பணப்பிரச்சனை டீச்சர் ,மனப்பிரச்சனை டீச்சர் ,கணவனுக்கு நோய் ‘, இப்படி பல பிரச்சனைகள்  கேட்டிருக்கிறேன்!
          இரண்டு வருடங்களுக்கு முன், ஒரு மாணவன் பள்ளியில்  சேர்ந்தான். அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் தெரிந்தது ,அவனிடம் ஏதோ ஒரு குறை இருப்பது.நான் ஆசிரியை என்பதால் என்னால் அவன் குறையைக்கண்டுபிடிக்க முடிந்தது என்று சொல்வதை விட , அக்கா பிள்ளைகள்,அண்ணா பிள்ளைகள்,சித்தப்பா பிள்ளைகள் ,அதற்கும் மேலாக ஒரு தாயாக என் இரு பிள்ளைகளையும் வளர்த்த அநேக அனுபவங்கள் இருந்தபடியால் ஒரு குழந்தையைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ,அதன் வெளித்தோற்றத்தில் உள்ள குறைகளை ஓரளவு கண்டு கொள்ளமுடியும்.அந்த வகையில் அந்த பையனின் குறையை கண்டு கொண்டேன்.ஆனால் அவனின் தாய் ,அவனைப்பற்றி எதையும் என்னிடம் கூறாமல் ,'டீச்சர் அவனுடன் நான் இரண்டு மூன்று உடன் இருக்கிறேன்,அவன் முதன் முதலாக வெளியுலகத்திற்கு வந்திருக்கான்,இன்னமும் டாய்லெட் எல்லாம் போகாத தெரியாது'என்று காரணங்கள் கூறினார்.'சரி 'என்று அனுமதி கொடுத்தேன்.
                                                                             
              பையன் ஓர் இடத்தில் உட்க்காரவே மாட்டான் .வகுப்பறையைச் சுற்றி சுற்றி வருவான். ஆனால் அவன் அம்மா அவனை ரொம்ப சிரமப்பட்டு  வகுப்பில் கவனம் செலுத்த வைப்பார்.அவர் கேட்டுக்கொண்ட கால அவகாசம் முடிந்து ,பையனை எங்களிடம் விட்டு விட்டு வேலைக்குச் சென்றார்.அந்த நாளில் இருந்துதான் அவன் சராசரி பிள்ளை இல்லை என்பதை தெரிந்துகொண்டோம். 5 வயது பையன் ,சரியாக பேசவரவில்லை.டாய்லட் போவதென்றால்,அவனாக ஆடைகளை அனைத்தையும் கழற்றி ,அம்மணமாக நிற்பான்.பிறகு டாய்லட் ஓடுவான் .எழுதுவதற்கு பென்சிலைக்கொடுத்தால் ,தலையை ஒரு பக்கமாக சாய்த்துக்கொள்வான்.இதுவெல்லாம் ,ஆசிரியர்களான எங்களுக்கு கற்றல் கற்பித்தலில் ,அசெளகாரியமாக இருந்தது. இவனை கவனிப்பதால் ,வகுப்பில் மற்ற மாணவர்கள் கைவிடப்பட்ட நிலை!
                'சரி அவனிடம் உள்ள குறைகளை ஏன் அவன் அம்மாவிடம் தெரிவித்து ,அவனை அவனுக்கு ஏற்ற பள்ளிக்கு அனுப்ப முடிவு செய்து ,அவன் அம்மாவை அழைத்தோம்.அம்மா வந்தார்.அவர் வரும்போதே முகத்தில் அபப்டி ஒரு சோகம் .'சொல்லுங்க டீச்சர் ,என்ன விஷயம்?'என்றார் .'இல்லை உங்கள் பையன் இந்த பள்ளியில் படிக்க இயலாது,அவனுக்கு ஏதோ ஒரு குறை 'என்று என் மனதை கல்லாக்கிக்கொண்டு சொன்னேன்.அந்த அம்மாவின் கண்களில் நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது.'எனக்கு தெரியும் டீச்சர் ,நீங்கள் போன் பண்ணியதும் இதைத்தான் சொல்லப்போறிங்கள்'என்று.
                    அவனிடம் உள்ள குறை எனக்கும் தெரியும் .அவன் ஒரு 'ஆட்டிசம் ' குழந்தை .அவனை ஒரு குறையுள்ள பையனாக என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை ,ஆகவேதான் உங்கள் பள்ளியில் சேர்த்தேன். ஆனால் நீங்களும் அவனை வீட்டுக்கு கூட்டிப்போக சொன்னால்,எனக்கு இனி என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை'என அழ ஆரம்பித்தார்.'அப்படி உங்கள் பிள்ளையிடம் குறை இருந்தால் ,ஏன் அட்மிசன் பாரத்தில் நீங்கள் எதையும் எழுதவில்லை?என்று கொஞ்சம் கோபமாகவே கேட்டேன்.என் கோபத்தின் காரணம் எங்கள் நேரம் விரயம் ஆனது,மேலும் மற்ற மாணவர்களுக்கு எங்களால் நேரத்தை ஒதுக்கி கற்பிக்க முடியவில்லையே என்ற ஆதங்கம்தான்!
                                                                             
        அந்த தாயின் அழுகையில் இருந்தே தெரிந்தது ,அவருக்கு அவர் பிள்ளையை மற்ற பிள்ளைகளில் இருந்து வேற்றுமையாய் பார்க்க முடியவில்லை.ஆனால் அதுதானே உண்மை!சில பேச்ச்சு  வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு அவனைப் பள்ளியை விட்டு அனுப்பும் முடிவை மாற்றிக்கொண்டு ,அவனை அவன் பாணியில் கற்றுக்கொடுக்க சில பிரத்தியேக பயிற்சிகளை நாங்களும் கற்றுக்கொண்டு களத்தில் இறங்கினோம்.உண்மையில் ரொம்ப சிரமமான காரியம் ஆனால் பல விஷயங்களில் அவனை மாற்றினோம். இறுதியில் எங்களுக்கு கிடைத்த வெற்றி என்னெவென்றால் ,அனைத்து பாலர்பள்ளிகளுக்கு இடையிலான போட்டி விளையாட்டுகளில் அவனையும் பங்கெடுக்க வைத்து விளையாட செய்தோம் .அதை அவன் பெற்றோர்கள் பார்க்க அவர்களை வரவழைத்தோம்.அந்த வெற்றி ,எங்களை நம்பி அவனை எங்களிடம் நம்பி ஒப்படைத்து விட்டுச் சென்ற அவன் தாயாருக்கு  நாங்கள் கொடுத்த பரிசு!
              அதனைத் தொடர்ந்து ,இரண்டு வருடங்கள் கழித்து இன்னொரு பையன். இவன் மேலே சொன்ன பையனை விட ரொம்பவே பாதிக்கப்படட மாணவன். பள்ளியில் வந்த அன்றே, அவன் குறையை கண்டு பிடித்தோம்.கையில் ஒரு பொருளை வைத்துக்கொண்டு அதனை விசிறிபோல சுழற்றிக்கொண்டு இருப்பான்.மின் விசிறியைக்கண்டால் ஓடிப்போய் அதன் அருகில் நின்று அதன் விசிறிகளை சுழல்வது போல அவனும் சுழன்று சிரிப்பான்.அவன் பெயரை அழைத்தால் , ஒரு நாள் கூட எங்கள் முகத்தைப் பார்த்தது கிடையாது.தன பாட்டி அவனுடன் பள்ளியில் இருப்பதால் ,என்ன வேண்டும் என்றாலும் பாட்டியின் சட்டையை இழுப்பான்.பசி என்றால் பாட்டியை இழுத்துப்போய் பால் புட்டியை காட்டுவான்.
                   பாட்டியிடம் அவன் குறைகளைக் கூறியபோது ',பாட்டி சொன்ன விஷயம் அதிர்ச்சியாய் இருந்தது.'அவன் அப்பா (பாட்டியின் மகன்)கிட்ட நான் பலமுறை சொல்லிட்டேன் செல்விம்மா ,ஆனால் அவன் அதைப்பற்றி கவலை படுவது இல்லை.அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை,வீணாக பிள்ளையை குறை சொல்லாதீங்க'என்றும் காரசாரமாய் பேசிவிட்டான் .அவன் அம்மாவிடம் 'உன் பிள்ளையைப் பார் ,பிற பிள்ளைகளைப்போல் அல்லாமல் இவன் வித்தியாசமாக செயல்படுகிறான் 'என்று வலியுறுத்தி சொன்னேன்.அவளும் அவ கணவனிடம் சொன்னபோது, கணவன் அவளை கடிந்துகொண்டதாகவும் பாட்டி கூறினார்.பாட்டியின் முழு கண்காணிப்பில்தான் பிள்ளை வளர்கிறான் என்பதை பல விஷயங்களில் தெரிந்துகொண்டோம்.சோறு சாப்பிடவே மாட்டான்.பால் மட்டுமே குடிப்பான். எப்போதாவது ரொட்டி சாப்பிடும் பழக்கம் உண்டு என பாட்டி கூறினார்.
             மலேசியாவில் நம் தமிழர்களிடம் அதிகம் உள்ள சிறுமைத்தனம் இதுதான்!தங்கள் பிள்ளைகளின் குறையறிந்து செயல்படுவது விட்டு அதை மறைக்கவோ மறுக்கவோ செய்வார்கள்.மற்ற இனங்கள் அப்படி இல்லை.பிள்ளைகளின் குறையறிந்து ,அரசு கொடுக்கும் அனைத்து மானியங்கள் மற்றும் இதர உதவிகள் அனைத்தையும் பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள்!சரி இந்த பையனின் பிரச்சனைக்கு ஒரு புள்ளி வைக்கலாம் என காத்திருந்தேன்.'அவனுக்கு உணவு  விழுங்கும்போது ,தொண்டையில் ஏதோ அடைப்பது போல் இருக்குதும்மா,எங்கேயாவது ENT CLINIC இருக்கா ?கொஞ்சம் எனக்காக பார்த்துச் சொல்லுங்கள்'என்று பாட்டி என்னிடம் ஒரு உதவியை வைத்தார்.
            நான் தான்  காது வலிக்கு  அடிக்கடி அந்த கிளினிக் போய்வருபவள் ஆச்ச்சே?இதை ஒரு வாய்ப்பாக பயன்படுத்தி ,அவனையும் பாட்டியையும் அழைத்துச் சென்றேன்.அவன் பெயரை அழைத்ததும் ,உள்ளே போய் நாற்காலியில் உட்கார வைத்தோம்.பையன் அலறி அடித்து நாற்காலியை விட்டு இறங்கி ஓடினான்.மருத்துவர்,நான்,பாட்டி ,நர்ஸ் என்று பலரின் கட்டுக்கு அடங்காமல் பையன் ஓடினான்.டாக்டர்  என்னைப் பார்த்தார்.காரணம் அவரிடம் 'இவன் என் மாணவன் ,தொண்டையில் ஏதோ பிரச்சனை ,கொஞ்சம் பார்த்துச் சொல்லுங்கள்'என நான் கேட்டுக்கொண்டேன் .பாட்டியை வெளியே போக சொல்லிவிட்டு ,'என்ன டீச்சர் ?என்று சிரித்தார்.'டாக்டர் அவன் ஒரு ஆட்டிசம் பையன்...என்று நான் முடிப்பதற்குள் ,அவராக தொடர்ந்தார்.'அந்த பையன் உள்ளே வரும்போதே நான் கண்டுகொண்டேன்.  கண்டிப்பாக அவன் நமக்கு ஒத்துழைக்க மாடடான் என்பதும் தெரியும்.இருந்தாலும் ஒரு சின்ன ஆக்டிங் 'என்றார்.
                                   பிறகு அவன் அப்பாவின் நிலைப்பாட்டினை டாக்டரிடம் சொன்னேன்.'இப்படித்த்தாங்க நம்ம ஆளுங்க முட்டாள்  தனமாக இருப்பார்கள். பிள்ளைகளிடம் உள்ள குறையை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்அதுமட்டும் இல்லைங்க, அவன் குறையை சொன்னால் ,சில அப்பாக்கள் நம்மை அடிக்கக்கூட வருவங்கள்.இதெல்லாம் நமக்கு தேவையா ?என ரொம்ப வேதனையாய் சொன்னார்.பிள்ளையின் பிரச்சனையை அறிந்து ,அதனை அதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல் எதை சாதிக்கப்போறானுங்களோ ?தெரியாது. பாருங்க நம்ம நாட்டில் சீனர்களும் மலாய்க்காரர்களும் எங்கே, எதுக்கு என்ன இருக்கு என்று ஆராய்ந்து அதனை நல்லமுறையில் பயன்படுத்திக்கொள்கின்றனர்.
         மலேசியாவில் இந்தியர்கள்தான் அதிக விழுக்காடு  மருத்துவர்களாக பணிபுரிகின்றனர் ஆனால் நம் ஆளுங்க பண்ற கூத்தையும் கொடுமையையும் என்ன சொல்ல 'என அப்படியே உட்கார்ந்தார்,'சரி டாக்டர் ,எனக்கு ஒரே ஒரு உதவி செய்யுங்கள்,உங்கள் கைப்பட அவன் ஒரு ஆட்டிசம் பிள்ளை 'என எழுதி கொடுக்கச் சொன்னேன்.எழுதிக்கொடுத்தது மட்டுமல்லாமல் ,அவருடைய டாக்டர் நண்பர் நடத்தும் ஆட்டிசம் செண்டரின் தொடர்பு எண்களையும் கொடுத்தார்.பிறகு என்ன?வீட்டில் வெடி வெடித்தது.மனைவி கணவனிடம் சண்டை.கணவனோ ஆண்களுக்கே உரிய பாணியில் 'உனக்குத்தான் பிள்ளையை வளர்க்க திறமை இல்லை 'என்றெல்லாம் குறை சொல்ல...!வழக்கம்போல் பாட்டியின் தலையீடு ,பிரச்சனைக்கு தீர்வைகொடுத்தது. தற்போது பையன் ஆட்டிசம் செண்டரில் பயிற்சியை மேற்கொள்கிறான்.
             ஒவ்வொரு மனிதனும் தங்களைச் சார்ந்த எந்த உறவும் குறையுள்ள உயிர் என ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பது என்னவோ உண்மைதான் !ஆனால் ,ஒரு குறைநீக்கல் போதனை , கலந்துரையாடல் இவையனைத்துக்கும் அந்த பிரச்சனைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் என்பதை ஏனோ நாம்  நினைத்துப்பார்ப்பது இல்லை.ஐந்தில் வளைக்க முடியாததை ஐம்பதில் வளைக்க முடியுமா என்ன?இன்னமும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்கள் சிலர் பிரச்சனைகளைக் கண்டும் காணாமல் இருக்க முயற்சி செய்வதை கண் கூடாக பார்க்கிறோம்.அவர்களுக்கு எப்படி உதவ முடியும்? எதுக்கெல்லாம் நாம் வெட்கப்படவேண்டும் என்பதுதான் கேள்விக்குறியே!
              ஒருமுறை என் சீன தோழி நம் இனத்தைப் பற்றி கொஞ்சம் கிண்டலாய் பேசியது இன்னமும் எனக்கு நினைவில் இருக்கு.அதாவது, ' செல்வி உங்க தமிழ் பெண்கள் கடையில் போய் ,அவர்கள் பயன்படுத்தும் உள்ளாடைகளையும் ,நாப்கின்களையும் வாங்க வெட்கப்படுகிறீர்கள் ,ஆனால் பெண்கள் வயசுக்கு வந்து விட்டால் ,ஊரைக்கூட்டி வைத்து விருந்து கொடுத்து ,பெண்ணின் உடல் பருவ மாற்றத்தை  ஊருக்கு சொல்கிறீர்கள் ,வெட்கப்பட வேண்டிய விசயத்துக்கு வெட்கப்படாமல் ,தேவை உள்ள விசயத்துக்கு பின் தங்கி போகிறீர்கள் 'என்றாள் .அவள் அப்படி சொல்லும்போது எனக்கு கோபம் வந்தாலும் ,அதில் உள்ள உண்மையை இப்போ நினைத்துப்பார்க்கிறேன்.உதவி செய்ய பலரும் முன் வந்தாலும் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் வராத பட்ஷத்தில் ,அந்த கடவுளே வந்தாலும் எதுவும் நடக்கப்போவதில்லை!
                                                                     





Friday, 23 September 2016

செய்தவினையே.......... செய்வினையாக.....!

              எனக்கு விவரம் தெரிஞ்ச நாள் முதல் நாள், எங்களைச் சுற்றி இருக்கும் சில குடும்பங்கள் மாந்திரிகம்,செய்வினை ,பில்லி சூனியம் என்ற நம்பிக்கையில் உழன்றுகொண்டு  ,மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி பணத்தையும் ,நேரத்தையும் விரயம் செய்ததை கண் கூடாக பார்த்துள்ளேன்.
                                                                                 
                                                                     
            என் வீட்டிலும் சில உறவுகள் அப்படி பேசுவதைப் பார்த்து என் பெற்றோர்களிடம் அதைப்பற்றி ஆராய்ந்து விளக்கம் கேட்டதுண்டு .அப்படி ஒரு கேள்வியை என் பெற்றோர்களிடம் முன் வைக்கும்போதெல்லாம் என் அப்பா சொல்லும் ஒரு விஷயம்'மாந்திரிகம் என்பது உண்மை என்றால் ,ஏம்மா அப்புறம் வீட்டில் சாமி படம் ,சாமி மேடை ?தினமும் விளக்குப்போட்டு பூஜை செய்கிறீர்கள்?அப்பாவிடம் 'பேய்'இருக்கா அப்பா?என்று கேட்டு ,எங்கள் பயத்துக்கு தெளிவு பெற எண்ணி கேட்க்கும்போதெல்லாம் , அப்பா சொல்வார் 'ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக புரிந்துகொள்ளுங்கள் ,எப்போது  நாம் நம் பலத்தை இழந்து ,பலவீனமானவன் ஆகிறோமோ ,அந்த கணம்  அனைத்து தீய சக்திகளும் நம்மை ஆட் கொள்ளும் !
                                                                       

               அது பேயாகவும் இருக்கலாம்,கடிக்க வரும் நாயாக இருக்கலாம்,எம் எதிரியாக இருக்கலாம்',அதுமட்டுமல்ல  உன் பலத்தை இழக்கும்போது ,உன்னை தாக்கும் தீய சக்தியை  நீ குறைத்துப்பேசுவது  சரியல்ல,காரணம் ,அவைகள் உன்னைத் தாக்க நீதானே வாய்ப்பை உருவாக்கிக்கொடுக்கிறாய்!என்பார்.என் தந்தை அதிகம் படிக்கவில்லை ஆனாலும் அவர் சொல்லும் கருத்துக்களும் ,விளக்கங்களும் ரொம்ப ஏற்புடையதாக இருக்கும்.

          என் அப்பா வழி தாத்தா ,வேட்டையாடுவது,மரம் வெட்டுவது இதை தவிர்த்து அவர் செய்த உப தொழில் , பேய் பிடித்தவர்களுக்கு மந்திரித்து கயிறு கட்டுவது,எதையோ கண்டு பயந்த பிள்ளைகளுக்கு தண்ணீர் மந்திரித்து தெளிய வைப்பது.இதையெல்லாம் நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம்.பேய் பிடித்த பெண்களுக்குத் தாத்தா பேய் ஓட்டும் நிகழ்ச்சி நடக்கும்போது ,நாங்கள் எல்லாம் அறையில் போய் ஒளிந்துகொண்டு வெடவெடத்துப்போனதுண்டு.எங்கேடா அவங்க உடம்பில் இருந்து வந்த பேய் நம் உடலில் குடியேறிடும் என்ற நம்பிக்கைதான்!குணமடைந்தவர்கள் தாத்தாவுக்கு நன்றி கூறி செல்வதும்,பணம் கொடுப்பதும் வழக்கமான ஒன்று!
                                                                     

           இப்போ விஷயம் என்னெவென்றால், அண்மைய காலமாக  சிலர் தங்களுக்கு ஏற்படும் தொடர் சோகங்களையும் ,தீரா நோய்களையும் தீர்வு காணாமல் சுலபமாய்  சொல்லித் திரிவது 'யாரோ செஞ்சி வச்சிட்டாங்கள்.அதுவும் சாப்பாட்டில் கலந்து கொடுத்துட்டாங்க,செஞ்சி கொண்டுபோய் ஓடும் தண்ணீரில் விட்டுட்டாங்க'.காதல் தோல்வி என்றால்'அவங்க வீட்டில் என்னமோ செஞ்சி அவருக்கு கொடுத்துட்டாங்க,முக மாற்றம் பண்ணிட்டாங்கள் ,அதான் விட்டுட்டுபோயிட்டார் /போய்விட்டாள்'என்றெல்லாம் சொல்வதைக்கேட்டிருக்கிறோம்.'நாங்க போய் பார்த்த இடத்தில் நல்லா சொல்றாங்க,அப்படியே புட்டு புட்டு வைக்கிறாங்கள் ,ஒருமுறை வந்துபோங்கள்'என்று நமக்கும் சிபாரிசு செய்வார்கள்.
                                                               
            வீட்டில் ஏதும் பிரச்சனைகள்என்றால், ஒருமுறை  அம்மாவிடம் கேட்டதுண்டு .'ஏம்மா ஒருவேளை நம் வீட்டுக்கும் கண்ணாறு பட்டுப்போச்ச்சுபோல ,அதான் இப்படி இருக்குதோ?என்று கிண்டலாய் ஆனால் ஏதும் பதில் வருமா?என கேட்டேன் .என் அம்மா சொன்ன பதில்'உலகத்தில் யாருக்கும் வேலை வெட்டி இல்லை,உங்கள் வீட்டைக் கவனிச்சிக்கிட்டு இருக்கிறதுதான் வேலையா?வெட்டியத்தனமா யோசிக்காமல் விட்டுக்கொடுத்து வாழ பழகினால் ஒரு &&$$$###^^^^**### பிரச்சனையும் வராது என்று திட்டினார்.அப்படி எங்களைத் திட்டி திட்டி சில விஷயங்களை சொன்னதாலோ என்னவோ இன்னமும் எங்களுக்கு நோய் என்றால் மருத்துவரைப்பார்ப்பதுவும்,பிரச்சனை என்றால் ,எங்கே அதன் தொடக்கம் எனும் தேடலும் எப்போதும் உண்டு.

             என்  அனுபவத்தில் நடந்த ஒரு விஷயம்.என் மாணவனின் தாயார் நல்ல உழைப்பாளி.கடவுள் வழிபாடும் இடைவிடாமல் செய்பவர்.ஒருமுறை கால் விரலில் எதோ ஒரு புண் வந்து அவதிப்பட்டாள் .பலமுறை சொல்லியும் மருத்துவமனை போகவில்லை,ஆனால் பிள்ளையை என்னிடம் விட்டுவிட்டு இரவுவேளையில் கணவருடன் எங்கோ சாமி பார்க்கச் செல்வாள்.பிறகு மாணவனை வேறு பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டு தீவிரமாக வியாபாரம் செய்து வந்தார்.ஆனால் கொஞ்ச காலம் கழித்து செய்தி கேட்டேன்.அவள் காலை முட்டியோடு அறுவை சிகிசிச்சை செய்து எடுத்துவிட்டார்கள் !சர்க்கரை நோயின் ஆரம்பம்தான் அந்த சிறிய புண்.இறுதியில் என்னவாயிற்று.பணம்,குடும்பம் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு தற்போது அநாதை இல்லத்தில் காலத்தைக் கழிப்பதாக தகவல் கிடைத்தது.தீராநோய் இருந்தால் முதலில் மருத்துவரைப் பார்ப்பதுதான் அடிப்படை.
                                                                     
           வீட்டில் சதா பிரச்சனைகள் என்றால் கண்ணாறு பட்டுப்போச்ச்சு ,செய்வினைப்போல என்று சொல்லக்கேட்டதுண்டு.இன்பமும் துன்பமும் இரண்டர கலந்திருப்பதுதான் வாழ்வு.பகல் இருந்தால் இரவு இருப்பதுவும்,நன்மை இருந்தால் ,தீமை இருப்பதுவும் தானே நியதி.லாபம் மட்டுமே பார்க்கமுடியுமா?நஷ்டமும் வரும்தானே?

         அவனன்றி  ஓர் அணுவும் அசையாது ,அதுவும் சரிதான்.இறைநம்பிக்கையும் அவசியம் இருத்தல் வேண்டும்,அவங்க நாத்திகனாக இல்லாத பட்ஷத்தில்!நாம் செய்த  வினைகள்தானே ,இந்த பிறவியில் நமக்கு வினையாய் வந்து நாம் பிறவி எடுக்க காரணமாய் இருக்கிறது.இதில் மதம் சார்ந்த விஷயங்களைப் பார்க்காமல் ,கொஞ்சம் ஏரனமாய் சிந்தித்தால் ?இது என் கருத்து!அதைப்பிறருக்கு திணிப்பது ,நமக்கு பழக்கமான செயலும் அல்ல.பிறர் நம்பிக்கையில் மூக்கை நுழைப்பதும் ,அடுத்தவன் வீட்டு அறையை சாவி துவாரத்தில்  வழி எட்டிப்பார்ப்பது போல அநாகரிமான செயல் என்பதால்..இத்துடன் நிறுத்திக்கொள்கிறேன்!
                                                         

Wednesday, 30 December 2015

இதுவும் கடந்து போகும்!

நாம் ஒன்று நினைக்க...அவன் ஒன்றை நடத்துகிறான்!
    2016-இல் ஆறு வயதை முடித்துக்கொண்டு ,அடுத்த வருடம் 2017-இல், எங்கள் பள்ளியை விட்டுப்போகபோகிறான் அந்த மாணவன் என நான் வருந்தாத நாட்களே இல்லை என்று சொல்லும் அளவுக்கு அவன் மேல் அன்பு வைத்திருந்தேன்!ஏனோ தெரியவில்லை அப்படி ஒரு அன்பு அந்த பையன்மேல்.4 வயதில் அந்த இரட்டையர்கள் பள்ளிக்கு வரும்போது,ஒன்றுமே அறியாமல் வந்தனர்.ஆனாலும் பெற்றோர்களின் நல்ல பழக்கவழக்கம்,நன்னெறிபண்புகள், அந்த மாணவர்களின் செயல்களை அனைவரும் விரும்பும்படி செய்தன.
        சக மாணவனுக்கு உதவி செய்வது,பகிர்ந்து சாப்பிடுவது, அழும் நண்பனை ஆறுதல் படுத்துவது என அனைவரையும் மிஞ்சி இருந்தான் இரட்டையரில் இளையவன்!ஆறு வயது சக மாணவனுக்கு,இவன் ஓடிப்போய் யூனிபார்ம் அணிய உதவுவான்.சாப்பாடு ஊட்டி விடுவான்.மதியிறுக்க மாணவனை ,எந்நேரமும் இவன் கையிலே பிடித்துக்கொண்டுதான் நடமாடுவான்.ஒரு தலமைத்துவ மாணவன் கிடைத்து விட்டான் என நான் கர்வம் கொள்வேன்.
       நாளுக்கு நாள் அந்த இளையவனின் செயல் என்னை அவன்பால் ஈர்த்துக்கொண்டது.எந்த இடத்தில் இருந்தாலும் அந்த பையனை நினைக்காமல் இருந்ததில்லை. வீட்டில் என் பிள்ளைகளுக்கும் அந்த பையனை நன்கு தெரியும்.அவனோடு விளையாடவே ,விடுமுறையில் என் மகன் என் பள்ளிக்கு வருவான்.2015 நவம்பர் பள்ளி முடியும் தருவாயில்,'அடுத்த வருடம் இந்த பையன் நம்மை விட்டுப்போய் விடுவானே?எப்படி அந்த பிரிவை ஏற்றுக்கொள்வோம்?என என்னை நான் கேட்டுக்கொள்வேன்!சதா அவனைப் பற்றியே என் ஆசிரியைகளிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பேன்.
       ஆனால் சென்ற வாரம் அவனுடைய பெற்றோர்கள் கடையில் என்னைச் சந்தித்து 'டீச்சர் அடுத்த வருஷம் எங்கள் வேலை இடத்துக்கு அருகில் உள்ள அரசு பாலர் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டோம்.நான் வேலையை முடித்துக்கொண்டு ,உங்க பள்ளிக்கு வந்து அவனுங்களை எடுப்பதற்குள் ,லேட் ஆகுது,பாவம் !எனக்காக நீங்கள் காத்திருக்கிங்கள் டீச்ச்சர் 'என்று என் தலையில் கல்லைப்போட்டதுபோல் அந்த செய்தியைச் சொன்னார்கள் !என் பள்ளிக்கு அருகில் நகரத்தின் மைய நெடுஞ்சாலையான KESAS HIGHWAY இருப்பதனால் ,அங்கே வாகன நெரிசலும் ஒரு பெரிய பிரச்சனை என்பதுவும் ஒரு முக்கிய காரணம் என்று சொல்லலாம்.
       பணம் ஒரு பிரச்சனை என்றால் என்னால் உதவ முடியும்,ஆனால் அவர்கள் சொன்ன சில காரணங்கள் ஏற்புடையதாய் இருக்கவே ,மனமின்றி நானும் ஏற்றுகொண்டேன்.அடுத்த வருடம் அழுதுகொண்டே அவனை பிரிவதை விட இந்த வருடம் ஒரு சின்ன அதிர்ச்சியுடன் ,சீக்கிரமே அந்த பிரிவை ஏற்றுக்கொள்ள இறைவன் பணித்து விட்டான் என தோணியது!
       நாளை பிரிவோம்,அடுத்த நாள் பிரிவோம்,அடுத்த கணம் பிரிவோம் என நாம் நினத்துக்கொண்டிருக்கும்வேளையில் ,எந்த நிமிடமும் நமக்கு சொந்தமானவை அல்ல என உணரச் செய்ய வைத்த இந்த 2015 இறுதிநாளுக்கு நன்றி கூறிக்கொள்கிறேன் !
எப்படியெல்லாம் பற்றினை அறுக்கச்செய்கிறான்  பற்றற்றான் !
         #இருந்தாலும் மனம் எங்கோ ஒரு மூலையில் வலிக்கிறது!நாமும் சராசரி மனிதன் தானே?