Friday, 4 November 2016

அதனை அதுவாக ஏற்றுக்கொள்ள......

           மழலைக்கல்வி ஆசிரியையாக பொறுப்பேற்று சுமார் 12 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.அந்த வகையில் பல பிரச்சனைகளை கண்டும் கேட்டும் தீர்த்தும் வைத்துள்ளேன்.பலருடைய குடும்ப கதைகள்  ,சொந்த கதை ,நொந்தக்கதை, சோககதைகள்  என நிறைய  கேட்டு காது புளிச்சிப்போனதுதான்ன மிச்சம்.'கணவனுக்கு காதலி இருக்காங்க டீச்சர் , மாமியார் கொடுமை டீச்சர் , பணப்பிரச்சனை டீச்சர் ,மனப்பிரச்சனை டீச்சர் ,கணவனுக்கு நோய் ‘, இப்படி பல பிரச்சனைகள்  கேட்டிருக்கிறேன்!
          இரண்டு வருடங்களுக்கு முன், ஒரு மாணவன் பள்ளியில்  சேர்ந்தான். அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் தெரிந்தது ,அவனிடம் ஏதோ ஒரு குறை இருப்பது.நான் ஆசிரியை என்பதால் என்னால் அவன் குறையைக்கண்டுபிடிக்க முடிந்தது என்று சொல்வதை விட , அக்கா பிள்ளைகள்,அண்ணா பிள்ளைகள்,சித்தப்பா பிள்ளைகள் ,அதற்கும் மேலாக ஒரு தாயாக என் இரு பிள்ளைகளையும் வளர்த்த அநேக அனுபவங்கள் இருந்தபடியால் ஒரு குழந்தையைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ,அதன் வெளித்தோற்றத்தில் உள்ள குறைகளை ஓரளவு கண்டு கொள்ளமுடியும்.அந்த வகையில் அந்த பையனின் குறையை கண்டு கொண்டேன்.ஆனால் அவனின் தாய் ,அவனைப்பற்றி எதையும் என்னிடம் கூறாமல் ,'டீச்சர் அவனுடன் நான் இரண்டு மூன்று உடன் இருக்கிறேன்,அவன் முதன் முதலாக வெளியுலகத்திற்கு வந்திருக்கான்,இன்னமும் டாய்லெட் எல்லாம் போகாத தெரியாது'என்று காரணங்கள் கூறினார்.'சரி 'என்று அனுமதி கொடுத்தேன்.
                                                                             
              பையன் ஓர் இடத்தில் உட்க்காரவே மாட்டான் .வகுப்பறையைச் சுற்றி சுற்றி வருவான். ஆனால் அவன் அம்மா அவனை ரொம்ப சிரமப்பட்டு  வகுப்பில் கவனம் செலுத்த வைப்பார்.அவர் கேட்டுக்கொண்ட கால அவகாசம் முடிந்து ,பையனை எங்களிடம் விட்டு விட்டு வேலைக்குச் சென்றார்.அந்த நாளில் இருந்துதான் அவன் சராசரி பிள்ளை இல்லை என்பதை தெரிந்துகொண்டோம். 5 வயது பையன் ,சரியாக பேசவரவில்லை.டாய்லட் போவதென்றால்,அவனாக ஆடைகளை அனைத்தையும் கழற்றி ,அம்மணமாக நிற்பான்.பிறகு டாய்லட் ஓடுவான் .எழுதுவதற்கு பென்சிலைக்கொடுத்தால் ,தலையை ஒரு பக்கமாக சாய்த்துக்கொள்வான்.இதுவெல்லாம் ,ஆசிரியர்களான எங்களுக்கு கற்றல் கற்பித்தலில் ,அசெளகாரியமாக இருந்தது. இவனை கவனிப்பதால் ,வகுப்பில் மற்ற மாணவர்கள் கைவிடப்பட்ட நிலை!
                'சரி அவனிடம் உள்ள குறைகளை ஏன் அவன் அம்மாவிடம் தெரிவித்து ,அவனை அவனுக்கு ஏற்ற பள்ளிக்கு அனுப்ப முடிவு செய்து ,அவன் அம்மாவை அழைத்தோம்.அம்மா வந்தார்.அவர் வரும்போதே முகத்தில் அபப்டி ஒரு சோகம் .'சொல்லுங்க டீச்சர் ,என்ன விஷயம்?'என்றார் .'இல்லை உங்கள் பையன் இந்த பள்ளியில் படிக்க இயலாது,அவனுக்கு ஏதோ ஒரு குறை 'என்று என் மனதை கல்லாக்கிக்கொண்டு சொன்னேன்.அந்த அம்மாவின் கண்களில் நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது.'எனக்கு தெரியும் டீச்சர் ,நீங்கள் போன் பண்ணியதும் இதைத்தான் சொல்லப்போறிங்கள்'என்று.
                    அவனிடம் உள்ள குறை எனக்கும் தெரியும் .அவன் ஒரு 'ஆட்டிசம் ' குழந்தை .அவனை ஒரு குறையுள்ள பையனாக என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை ,ஆகவேதான் உங்கள் பள்ளியில் சேர்த்தேன். ஆனால் நீங்களும் அவனை வீட்டுக்கு கூட்டிப்போக சொன்னால்,எனக்கு இனி என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை'என அழ ஆரம்பித்தார்.'அப்படி உங்கள் பிள்ளையிடம் குறை இருந்தால் ,ஏன் அட்மிசன் பாரத்தில் நீங்கள் எதையும் எழுதவில்லை?என்று கொஞ்சம் கோபமாகவே கேட்டேன்.என் கோபத்தின் காரணம் எங்கள் நேரம் விரயம் ஆனது,மேலும் மற்ற மாணவர்களுக்கு எங்களால் நேரத்தை ஒதுக்கி கற்பிக்க முடியவில்லையே என்ற ஆதங்கம்தான்!
                                                                             
        அந்த தாயின் அழுகையில் இருந்தே தெரிந்தது ,அவருக்கு அவர் பிள்ளையை மற்ற பிள்ளைகளில் இருந்து வேற்றுமையாய் பார்க்க முடியவில்லை.ஆனால் அதுதானே உண்மை!சில பேச்ச்சு  வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு அவனைப் பள்ளியை விட்டு அனுப்பும் முடிவை மாற்றிக்கொண்டு ,அவனை அவன் பாணியில் கற்றுக்கொடுக்க சில பிரத்தியேக பயிற்சிகளை நாங்களும் கற்றுக்கொண்டு களத்தில் இறங்கினோம்.உண்மையில் ரொம்ப சிரமமான காரியம் ஆனால் பல விஷயங்களில் அவனை மாற்றினோம். இறுதியில் எங்களுக்கு கிடைத்த வெற்றி என்னெவென்றால் ,அனைத்து பாலர்பள்ளிகளுக்கு இடையிலான போட்டி விளையாட்டுகளில் அவனையும் பங்கெடுக்க வைத்து விளையாட செய்தோம் .அதை அவன் பெற்றோர்கள் பார்க்க அவர்களை வரவழைத்தோம்.அந்த வெற்றி ,எங்களை நம்பி அவனை எங்களிடம் நம்பி ஒப்படைத்து விட்டுச் சென்ற அவன் தாயாருக்கு  நாங்கள் கொடுத்த பரிசு!
              அதனைத் தொடர்ந்து ,இரண்டு வருடங்கள் கழித்து இன்னொரு பையன். இவன் மேலே சொன்ன பையனை விட ரொம்பவே பாதிக்கப்படட மாணவன். பள்ளியில் வந்த அன்றே, அவன் குறையை கண்டு பிடித்தோம்.கையில் ஒரு பொருளை வைத்துக்கொண்டு அதனை விசிறிபோல சுழற்றிக்கொண்டு இருப்பான்.மின் விசிறியைக்கண்டால் ஓடிப்போய் அதன் அருகில் நின்று அதன் விசிறிகளை சுழல்வது போல அவனும் சுழன்று சிரிப்பான்.அவன் பெயரை அழைத்தால் , ஒரு நாள் கூட எங்கள் முகத்தைப் பார்த்தது கிடையாது.தன பாட்டி அவனுடன் பள்ளியில் இருப்பதால் ,என்ன வேண்டும் என்றாலும் பாட்டியின் சட்டையை இழுப்பான்.பசி என்றால் பாட்டியை இழுத்துப்போய் பால் புட்டியை காட்டுவான்.
                   பாட்டியிடம் அவன் குறைகளைக் கூறியபோது ',பாட்டி சொன்ன விஷயம் அதிர்ச்சியாய் இருந்தது.'அவன் அப்பா (பாட்டியின் மகன்)கிட்ட நான் பலமுறை சொல்லிட்டேன் செல்விம்மா ,ஆனால் அவன் அதைப்பற்றி கவலை படுவது இல்லை.அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை,வீணாக பிள்ளையை குறை சொல்லாதீங்க'என்றும் காரசாரமாய் பேசிவிட்டான் .அவன் அம்மாவிடம் 'உன் பிள்ளையைப் பார் ,பிற பிள்ளைகளைப்போல் அல்லாமல் இவன் வித்தியாசமாக செயல்படுகிறான் 'என்று வலியுறுத்தி சொன்னேன்.அவளும் அவ கணவனிடம் சொன்னபோது, கணவன் அவளை கடிந்துகொண்டதாகவும் பாட்டி கூறினார்.பாட்டியின் முழு கண்காணிப்பில்தான் பிள்ளை வளர்கிறான் என்பதை பல விஷயங்களில் தெரிந்துகொண்டோம்.சோறு சாப்பிடவே மாட்டான்.பால் மட்டுமே குடிப்பான். எப்போதாவது ரொட்டி சாப்பிடும் பழக்கம் உண்டு என பாட்டி கூறினார்.
             மலேசியாவில் நம் தமிழர்களிடம் அதிகம் உள்ள சிறுமைத்தனம் இதுதான்!தங்கள் பிள்ளைகளின் குறையறிந்து செயல்படுவது விட்டு அதை மறைக்கவோ மறுக்கவோ செய்வார்கள்.மற்ற இனங்கள் அப்படி இல்லை.பிள்ளைகளின் குறையறிந்து ,அரசு கொடுக்கும் அனைத்து மானியங்கள் மற்றும் இதர உதவிகள் அனைத்தையும் பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள்!சரி இந்த பையனின் பிரச்சனைக்கு ஒரு புள்ளி வைக்கலாம் என காத்திருந்தேன்.'அவனுக்கு உணவு  விழுங்கும்போது ,தொண்டையில் ஏதோ அடைப்பது போல் இருக்குதும்மா,எங்கேயாவது ENT CLINIC இருக்கா ?கொஞ்சம் எனக்காக பார்த்துச் சொல்லுங்கள்'என்று பாட்டி என்னிடம் ஒரு உதவியை வைத்தார்.
            நான் தான்  காது வலிக்கு  அடிக்கடி அந்த கிளினிக் போய்வருபவள் ஆச்ச்சே?இதை ஒரு வாய்ப்பாக பயன்படுத்தி ,அவனையும் பாட்டியையும் அழைத்துச் சென்றேன்.அவன் பெயரை அழைத்ததும் ,உள்ளே போய் நாற்காலியில் உட்கார வைத்தோம்.பையன் அலறி அடித்து நாற்காலியை விட்டு இறங்கி ஓடினான்.மருத்துவர்,நான்,பாட்டி ,நர்ஸ் என்று பலரின் கட்டுக்கு அடங்காமல் பையன் ஓடினான்.டாக்டர்  என்னைப் பார்த்தார்.காரணம் அவரிடம் 'இவன் என் மாணவன் ,தொண்டையில் ஏதோ பிரச்சனை ,கொஞ்சம் பார்த்துச் சொல்லுங்கள்'என நான் கேட்டுக்கொண்டேன் .பாட்டியை வெளியே போக சொல்லிவிட்டு ,'என்ன டீச்சர் ?என்று சிரித்தார்.'டாக்டர் அவன் ஒரு ஆட்டிசம் பையன்...என்று நான் முடிப்பதற்குள் ,அவராக தொடர்ந்தார்.'அந்த பையன் உள்ளே வரும்போதே நான் கண்டுகொண்டேன்.  கண்டிப்பாக அவன் நமக்கு ஒத்துழைக்க மாடடான் என்பதும் தெரியும்.இருந்தாலும் ஒரு சின்ன ஆக்டிங் 'என்றார்.
                                   பிறகு அவன் அப்பாவின் நிலைப்பாட்டினை டாக்டரிடம் சொன்னேன்.'இப்படித்த்தாங்க நம்ம ஆளுங்க முட்டாள்  தனமாக இருப்பார்கள். பிள்ளைகளிடம் உள்ள குறையை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்அதுமட்டும் இல்லைங்க, அவன் குறையை சொன்னால் ,சில அப்பாக்கள் நம்மை அடிக்கக்கூட வருவங்கள்.இதெல்லாம் நமக்கு தேவையா ?என ரொம்ப வேதனையாய் சொன்னார்.பிள்ளையின் பிரச்சனையை அறிந்து ,அதனை அதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல் எதை சாதிக்கப்போறானுங்களோ ?தெரியாது. பாருங்க நம்ம நாட்டில் சீனர்களும் மலாய்க்காரர்களும் எங்கே, எதுக்கு என்ன இருக்கு என்று ஆராய்ந்து அதனை நல்லமுறையில் பயன்படுத்திக்கொள்கின்றனர்.
         மலேசியாவில் இந்தியர்கள்தான் அதிக விழுக்காடு  மருத்துவர்களாக பணிபுரிகின்றனர் ஆனால் நம் ஆளுங்க பண்ற கூத்தையும் கொடுமையையும் என்ன சொல்ல 'என அப்படியே உட்கார்ந்தார்,'சரி டாக்டர் ,எனக்கு ஒரே ஒரு உதவி செய்யுங்கள்,உங்கள் கைப்பட அவன் ஒரு ஆட்டிசம் பிள்ளை 'என எழுதி கொடுக்கச் சொன்னேன்.எழுதிக்கொடுத்தது மட்டுமல்லாமல் ,அவருடைய டாக்டர் நண்பர் நடத்தும் ஆட்டிசம் செண்டரின் தொடர்பு எண்களையும் கொடுத்தார்.பிறகு என்ன?வீட்டில் வெடி வெடித்தது.மனைவி கணவனிடம் சண்டை.கணவனோ ஆண்களுக்கே உரிய பாணியில் 'உனக்குத்தான் பிள்ளையை வளர்க்க திறமை இல்லை 'என்றெல்லாம் குறை சொல்ல...!வழக்கம்போல் பாட்டியின் தலையீடு ,பிரச்சனைக்கு தீர்வைகொடுத்தது. தற்போது பையன் ஆட்டிசம் செண்டரில் பயிற்சியை மேற்கொள்கிறான்.
             ஒவ்வொரு மனிதனும் தங்களைச் சார்ந்த எந்த உறவும் குறையுள்ள உயிர் என ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பது என்னவோ உண்மைதான் !ஆனால் ,ஒரு குறைநீக்கல் போதனை , கலந்துரையாடல் இவையனைத்துக்கும் அந்த பிரச்சனைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் என்பதை ஏனோ நாம்  நினைத்துப்பார்ப்பது இல்லை.ஐந்தில் வளைக்க முடியாததை ஐம்பதில் வளைக்க முடியுமா என்ன?இன்னமும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்கள் சிலர் பிரச்சனைகளைக் கண்டும் காணாமல் இருக்க முயற்சி செய்வதை கண் கூடாக பார்க்கிறோம்.அவர்களுக்கு எப்படி உதவ முடியும்? எதுக்கெல்லாம் நாம் வெட்கப்படவேண்டும் என்பதுதான் கேள்விக்குறியே!
              ஒருமுறை என் சீன தோழி நம் இனத்தைப் பற்றி கொஞ்சம் கிண்டலாய் பேசியது இன்னமும் எனக்கு நினைவில் இருக்கு.அதாவது, ' செல்வி உங்க தமிழ் பெண்கள் கடையில் போய் ,அவர்கள் பயன்படுத்தும் உள்ளாடைகளையும் ,நாப்கின்களையும் வாங்க வெட்கப்படுகிறீர்கள் ,ஆனால் பெண்கள் வயசுக்கு வந்து விட்டால் ,ஊரைக்கூட்டி வைத்து விருந்து கொடுத்து ,பெண்ணின் உடல் பருவ மாற்றத்தை  ஊருக்கு சொல்கிறீர்கள் ,வெட்கப்பட வேண்டிய விசயத்துக்கு வெட்கப்படாமல் ,தேவை உள்ள விசயத்துக்கு பின் தங்கி போகிறீர்கள் 'என்றாள் .அவள் அப்படி சொல்லும்போது எனக்கு கோபம் வந்தாலும் ,அதில் உள்ள உண்மையை இப்போ நினைத்துப்பார்க்கிறேன்.உதவி செய்ய பலரும் முன் வந்தாலும் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் வராத பட்ஷத்தில் ,அந்த கடவுளே வந்தாலும் எதுவும் நடக்கப்போவதில்லை!
                                                                     





Friday, 23 September 2016

செய்தவினையே.......... செய்வினையாக.....!

              எனக்கு விவரம் தெரிஞ்ச நாள் முதல் நாள், எங்களைச் சுற்றி இருக்கும் சில குடும்பங்கள் மாந்திரிகம்,செய்வினை ,பில்லி சூனியம் என்ற நம்பிக்கையில் உழன்றுகொண்டு  ,மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி பணத்தையும் ,நேரத்தையும் விரயம் செய்ததை கண் கூடாக பார்த்துள்ளேன்.
                                                                                 
                                                                     
            என் வீட்டிலும் சில உறவுகள் அப்படி பேசுவதைப் பார்த்து என் பெற்றோர்களிடம் அதைப்பற்றி ஆராய்ந்து விளக்கம் கேட்டதுண்டு .அப்படி ஒரு கேள்வியை என் பெற்றோர்களிடம் முன் வைக்கும்போதெல்லாம் என் அப்பா சொல்லும் ஒரு விஷயம்'மாந்திரிகம் என்பது உண்மை என்றால் ,ஏம்மா அப்புறம் வீட்டில் சாமி படம் ,சாமி மேடை ?தினமும் விளக்குப்போட்டு பூஜை செய்கிறீர்கள்?அப்பாவிடம் 'பேய்'இருக்கா அப்பா?என்று கேட்டு ,எங்கள் பயத்துக்கு தெளிவு பெற எண்ணி கேட்க்கும்போதெல்லாம் , அப்பா சொல்வார் 'ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக புரிந்துகொள்ளுங்கள் ,எப்போது  நாம் நம் பலத்தை இழந்து ,பலவீனமானவன் ஆகிறோமோ ,அந்த கணம்  அனைத்து தீய சக்திகளும் நம்மை ஆட் கொள்ளும் !
                                                                       

               அது பேயாகவும் இருக்கலாம்,கடிக்க வரும் நாயாக இருக்கலாம்,எம் எதிரியாக இருக்கலாம்',அதுமட்டுமல்ல  உன் பலத்தை இழக்கும்போது ,உன்னை தாக்கும் தீய சக்தியை  நீ குறைத்துப்பேசுவது  சரியல்ல,காரணம் ,அவைகள் உன்னைத் தாக்க நீதானே வாய்ப்பை உருவாக்கிக்கொடுக்கிறாய்!என்பார்.என் தந்தை அதிகம் படிக்கவில்லை ஆனாலும் அவர் சொல்லும் கருத்துக்களும் ,விளக்கங்களும் ரொம்ப ஏற்புடையதாக இருக்கும்.

          என் அப்பா வழி தாத்தா ,வேட்டையாடுவது,மரம் வெட்டுவது இதை தவிர்த்து அவர் செய்த உப தொழில் , பேய் பிடித்தவர்களுக்கு மந்திரித்து கயிறு கட்டுவது,எதையோ கண்டு பயந்த பிள்ளைகளுக்கு தண்ணீர் மந்திரித்து தெளிய வைப்பது.இதையெல்லாம் நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம்.பேய் பிடித்த பெண்களுக்குத் தாத்தா பேய் ஓட்டும் நிகழ்ச்சி நடக்கும்போது ,நாங்கள் எல்லாம் அறையில் போய் ஒளிந்துகொண்டு வெடவெடத்துப்போனதுண்டு.எங்கேடா அவங்க உடம்பில் இருந்து வந்த பேய் நம் உடலில் குடியேறிடும் என்ற நம்பிக்கைதான்!குணமடைந்தவர்கள் தாத்தாவுக்கு நன்றி கூறி செல்வதும்,பணம் கொடுப்பதும் வழக்கமான ஒன்று!
                                                                     

           இப்போ விஷயம் என்னெவென்றால், அண்மைய காலமாக  சிலர் தங்களுக்கு ஏற்படும் தொடர் சோகங்களையும் ,தீரா நோய்களையும் தீர்வு காணாமல் சுலபமாய்  சொல்லித் திரிவது 'யாரோ செஞ்சி வச்சிட்டாங்கள்.அதுவும் சாப்பாட்டில் கலந்து கொடுத்துட்டாங்க,செஞ்சி கொண்டுபோய் ஓடும் தண்ணீரில் விட்டுட்டாங்க'.காதல் தோல்வி என்றால்'அவங்க வீட்டில் என்னமோ செஞ்சி அவருக்கு கொடுத்துட்டாங்க,முக மாற்றம் பண்ணிட்டாங்கள் ,அதான் விட்டுட்டுபோயிட்டார் /போய்விட்டாள்'என்றெல்லாம் சொல்வதைக்கேட்டிருக்கிறோம்.'நாங்க போய் பார்த்த இடத்தில் நல்லா சொல்றாங்க,அப்படியே புட்டு புட்டு வைக்கிறாங்கள் ,ஒருமுறை வந்துபோங்கள்'என்று நமக்கும் சிபாரிசு செய்வார்கள்.
                                                               
            வீட்டில் ஏதும் பிரச்சனைகள்என்றால், ஒருமுறை  அம்மாவிடம் கேட்டதுண்டு .'ஏம்மா ஒருவேளை நம் வீட்டுக்கும் கண்ணாறு பட்டுப்போச்ச்சுபோல ,அதான் இப்படி இருக்குதோ?என்று கிண்டலாய் ஆனால் ஏதும் பதில் வருமா?என கேட்டேன் .என் அம்மா சொன்ன பதில்'உலகத்தில் யாருக்கும் வேலை வெட்டி இல்லை,உங்கள் வீட்டைக் கவனிச்சிக்கிட்டு இருக்கிறதுதான் வேலையா?வெட்டியத்தனமா யோசிக்காமல் விட்டுக்கொடுத்து வாழ பழகினால் ஒரு &&$$$###^^^^**### பிரச்சனையும் வராது என்று திட்டினார்.அப்படி எங்களைத் திட்டி திட்டி சில விஷயங்களை சொன்னதாலோ என்னவோ இன்னமும் எங்களுக்கு நோய் என்றால் மருத்துவரைப்பார்ப்பதுவும்,பிரச்சனை என்றால் ,எங்கே அதன் தொடக்கம் எனும் தேடலும் எப்போதும் உண்டு.

             என்  அனுபவத்தில் நடந்த ஒரு விஷயம்.என் மாணவனின் தாயார் நல்ல உழைப்பாளி.கடவுள் வழிபாடும் இடைவிடாமல் செய்பவர்.ஒருமுறை கால் விரலில் எதோ ஒரு புண் வந்து அவதிப்பட்டாள் .பலமுறை சொல்லியும் மருத்துவமனை போகவில்லை,ஆனால் பிள்ளையை என்னிடம் விட்டுவிட்டு இரவுவேளையில் கணவருடன் எங்கோ சாமி பார்க்கச் செல்வாள்.பிறகு மாணவனை வேறு பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டு தீவிரமாக வியாபாரம் செய்து வந்தார்.ஆனால் கொஞ்ச காலம் கழித்து செய்தி கேட்டேன்.அவள் காலை முட்டியோடு அறுவை சிகிசிச்சை செய்து எடுத்துவிட்டார்கள் !சர்க்கரை நோயின் ஆரம்பம்தான் அந்த சிறிய புண்.இறுதியில் என்னவாயிற்று.பணம்,குடும்பம் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு தற்போது அநாதை இல்லத்தில் காலத்தைக் கழிப்பதாக தகவல் கிடைத்தது.தீராநோய் இருந்தால் முதலில் மருத்துவரைப் பார்ப்பதுதான் அடிப்படை.
                                                                     
           வீட்டில் சதா பிரச்சனைகள் என்றால் கண்ணாறு பட்டுப்போச்ச்சு ,செய்வினைப்போல என்று சொல்லக்கேட்டதுண்டு.இன்பமும் துன்பமும் இரண்டர கலந்திருப்பதுதான் வாழ்வு.பகல் இருந்தால் இரவு இருப்பதுவும்,நன்மை இருந்தால் ,தீமை இருப்பதுவும் தானே நியதி.லாபம் மட்டுமே பார்க்கமுடியுமா?நஷ்டமும் வரும்தானே?

         அவனன்றி  ஓர் அணுவும் அசையாது ,அதுவும் சரிதான்.இறைநம்பிக்கையும் அவசியம் இருத்தல் வேண்டும்,அவங்க நாத்திகனாக இல்லாத பட்ஷத்தில்!நாம் செய்த  வினைகள்தானே ,இந்த பிறவியில் நமக்கு வினையாய் வந்து நாம் பிறவி எடுக்க காரணமாய் இருக்கிறது.இதில் மதம் சார்ந்த விஷயங்களைப் பார்க்காமல் ,கொஞ்சம் ஏரனமாய் சிந்தித்தால் ?இது என் கருத்து!அதைப்பிறருக்கு திணிப்பது ,நமக்கு பழக்கமான செயலும் அல்ல.பிறர் நம்பிக்கையில் மூக்கை நுழைப்பதும் ,அடுத்தவன் வீட்டு அறையை சாவி துவாரத்தில்  வழி எட்டிப்பார்ப்பது போல அநாகரிமான செயல் என்பதால்..இத்துடன் நிறுத்திக்கொள்கிறேன்!
                                                         

Wednesday, 30 December 2015

இதுவும் கடந்து போகும்!

நாம் ஒன்று நினைக்க...அவன் ஒன்றை நடத்துகிறான்!
    2016-இல் ஆறு வயதை முடித்துக்கொண்டு ,அடுத்த வருடம் 2017-இல், எங்கள் பள்ளியை விட்டுப்போகபோகிறான் அந்த மாணவன் என நான் வருந்தாத நாட்களே இல்லை என்று சொல்லும் அளவுக்கு அவன் மேல் அன்பு வைத்திருந்தேன்!ஏனோ தெரியவில்லை அப்படி ஒரு அன்பு அந்த பையன்மேல்.4 வயதில் அந்த இரட்டையர்கள் பள்ளிக்கு வரும்போது,ஒன்றுமே அறியாமல் வந்தனர்.ஆனாலும் பெற்றோர்களின் நல்ல பழக்கவழக்கம்,நன்னெறிபண்புகள், அந்த மாணவர்களின் செயல்களை அனைவரும் விரும்பும்படி செய்தன.
        சக மாணவனுக்கு உதவி செய்வது,பகிர்ந்து சாப்பிடுவது, அழும் நண்பனை ஆறுதல் படுத்துவது என அனைவரையும் மிஞ்சி இருந்தான் இரட்டையரில் இளையவன்!ஆறு வயது சக மாணவனுக்கு,இவன் ஓடிப்போய் யூனிபார்ம் அணிய உதவுவான்.சாப்பாடு ஊட்டி விடுவான்.மதியிறுக்க மாணவனை ,எந்நேரமும் இவன் கையிலே பிடித்துக்கொண்டுதான் நடமாடுவான்.ஒரு தலமைத்துவ மாணவன் கிடைத்து விட்டான் என நான் கர்வம் கொள்வேன்.
       நாளுக்கு நாள் அந்த இளையவனின் செயல் என்னை அவன்பால் ஈர்த்துக்கொண்டது.எந்த இடத்தில் இருந்தாலும் அந்த பையனை நினைக்காமல் இருந்ததில்லை. வீட்டில் என் பிள்ளைகளுக்கும் அந்த பையனை நன்கு தெரியும்.அவனோடு விளையாடவே ,விடுமுறையில் என் மகன் என் பள்ளிக்கு வருவான்.2015 நவம்பர் பள்ளி முடியும் தருவாயில்,'அடுத்த வருடம் இந்த பையன் நம்மை விட்டுப்போய் விடுவானே?எப்படி அந்த பிரிவை ஏற்றுக்கொள்வோம்?என என்னை நான் கேட்டுக்கொள்வேன்!சதா அவனைப் பற்றியே என் ஆசிரியைகளிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பேன்.
       ஆனால் சென்ற வாரம் அவனுடைய பெற்றோர்கள் கடையில் என்னைச் சந்தித்து 'டீச்சர் அடுத்த வருஷம் எங்கள் வேலை இடத்துக்கு அருகில் உள்ள அரசு பாலர் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டோம்.நான் வேலையை முடித்துக்கொண்டு ,உங்க பள்ளிக்கு வந்து அவனுங்களை எடுப்பதற்குள் ,லேட் ஆகுது,பாவம் !எனக்காக நீங்கள் காத்திருக்கிங்கள் டீச்ச்சர் 'என்று என் தலையில் கல்லைப்போட்டதுபோல் அந்த செய்தியைச் சொன்னார்கள் !என் பள்ளிக்கு அருகில் நகரத்தின் மைய நெடுஞ்சாலையான KESAS HIGHWAY இருப்பதனால் ,அங்கே வாகன நெரிசலும் ஒரு பெரிய பிரச்சனை என்பதுவும் ஒரு முக்கிய காரணம் என்று சொல்லலாம்.
       பணம் ஒரு பிரச்சனை என்றால் என்னால் உதவ முடியும்,ஆனால் அவர்கள் சொன்ன சில காரணங்கள் ஏற்புடையதாய் இருக்கவே ,மனமின்றி நானும் ஏற்றுகொண்டேன்.அடுத்த வருடம் அழுதுகொண்டே அவனை பிரிவதை விட இந்த வருடம் ஒரு சின்ன அதிர்ச்சியுடன் ,சீக்கிரமே அந்த பிரிவை ஏற்றுக்கொள்ள இறைவன் பணித்து விட்டான் என தோணியது!
       நாளை பிரிவோம்,அடுத்த நாள் பிரிவோம்,அடுத்த கணம் பிரிவோம் என நாம் நினத்துக்கொண்டிருக்கும்வேளையில் ,எந்த நிமிடமும் நமக்கு சொந்தமானவை அல்ல என உணரச் செய்ய வைத்த இந்த 2015 இறுதிநாளுக்கு நன்றி கூறிக்கொள்கிறேன் !
எப்படியெல்லாம் பற்றினை அறுக்கச்செய்கிறான்  பற்றற்றான் !
         #இருந்தாலும் மனம் எங்கோ ஒரு மூலையில் வலிக்கிறது!நாமும் சராசரி மனிதன் தானே?

Friday, 25 December 2015

திருவாதிரையில் கிட்டிய இறை சிந்தனை!

          சின்னப்பிள்ளையாக இருந்த காலங்களில்,(திருமணமாகும்வரை), என் அம்மா பெயர் தெரியாத ஒரு அயிட்டத்தைச் செய்து பசியாறையாக கொடுப்பார். உப்புமாவும் இந்த பெயர் தெரியாத அயிட்டமும் செய்தால் ,அன்னிக்கு முழுதும் அம்மா மேல் கோபம் வரும்.என் பக்கத்து வீட்டுத் தோழிகளும் உறவுகளும் அதை விரும்பி உண்பர்.அதைப்பார்த்தால் இன்னும் கோபம் கோபமாய் வரும்.
                                                               
         காரணம் அம்மா, அவர்கள் சாப்பிடும்போது’இந்த வீட்டு கழுதைகளுக்கு தெரியுமா கற்பூர வாசனை ‘எனவும் சொல்லுவாங்கள். வேறுவழியின்றி சாப்பிட்டு வந்த அந்த அயிட்டம்தான் ‘திருவாதிரை களி ‘என இன்று அதிகாலை ’ஆருத்ர தரிசனம்’ சென்ற போது தெரிந்து கொண்டதும் மெய் சிலிர்த்துப்போனேன்!திருவாதிரையன்று நடராஜருக்கு மிகவும் புனிதமான நிவேதனம் என்றும், மிக மிக சத்துள்ள உணவு என்றும் அங்கே உள்ளவர்கள் கூறியபோது ,எங்கள் மேல் அக்கறையுடன் செய்து,தெரிந்தோ தெரியாமலோ சிவபெருமானுக்கு உகந்த அமுதினை எங்களூக்கு சமைத்து கொடுத்த என் தாயார் (இன்றைய ஆருத்ர தரிசனம் காண ,தற்போது சிதம்பரம் சென்றுள்ள)அவர்களுக்கு ஒரு நன்றி சொல்ல தோணுச்சி!
                                                                         

       இப்படித்தான் பல செயல்களை(இறைசெயல்களை),சிறுபிள்ளைமுதல் தெரிந்தும் தெரியாமல் செய்தும்,பாமாலைகளை அர்த்தம் தெரியாமல் பாடியும் ,ஈசனின் கருணைக் கிடைக்கப்பெற்றிருக்கின்றோம்!தெரியாமல் செய்த செயலுக்கே இத்துனை அருள் கிடைக்கப்பெற்றிருந்தால், மணிவாசகர் வரிகளிள் பாடி இருப்பதுபோது போல ’சொல்லிய பாட்டின் பொருள் உணர்ந்து’ , எல்லாவற்றையும் உணர்ந்து,புரிந்து, செயல்பட்டால் கிடைக்கப்போகும் இறையருள் எத்தையக பேரின்பமாக இருக்குமோ? என மார்கழி திருவாதிரையான இன்று உணரச் செய்தான் ஆருத்ரன்.
                                                                   

Monday, 26 October 2015

சினிமா கதைப்போல ஆன குடும்பக்கதை!



       சென்ற ஆண்டு பயின்ற மாணவன், எப்போதும் கட்டணத்தை தாமதமாகவே செலுத்துவான்.ஒருமுறை அவன் அம்மா பள்ளிக்கு வந்து 'சாரி டீச்சர்,அவன் அப்பா தற்போது இந்தோனேசிய சிறைச்சாலையில் செய்யாத குற்றத்திற்காக(???) தண்டனையை அனுபவித்து வருகிறார்.என்னுடைய வருமானம் மட்டுமே ஆகவேதான் கொஞ்சம் லேட்டாக கொடுக்கிறேன்'என்றார்.
        பிறகு தொடர்ந்தார் இவன் கருத்தரித்த நேரத்தில்தான் டிச்சர், அவர் சிறைக்குப்போனார்.இப்போ ஆறு வயசு ஆகிடுச்சி இன்னமும் போனில் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்,கூடியவிரைவில் அவர் வந்தால்தான் அவன் அப்பா முகத்தைப்பார்க்க போகிறான்'என்றார்.'பையனும் ஒவ்வொரு முறையும்அப்பாவோடு போனில் பேசிவிட்டு வந்து மகிழ்ச்சியாக பகிர்ந்துகொள்வான்.'அப்பா வரப்போகிறார் டீச்சர்'என்பான்.இந்த வருடம் ஆரம்பப்பள்ளிக்குப் போய்விட்டான்.

காலையில் தகவல் கிடைத்தது, அவன் அப்பா சிறையில் மாரடைப்பால் காலமானார் !
மரணம் இயற்கை ஆனால் பையனின் நிலையை நினைத்து மனம் அழுகிறது.

Sunday, 27 September 2015

என்னை ,நான் வெறுத்த நொடிகள்!



      தமிழ்நாட்டில் இருந்து வீடு திரும்பியவுடன் கொஞ்சம் பிசியாக வேலைகள் செய்துகொண்டிருந்தேன்.எப்போதும் என் வீட்டுக்கு துணிகள் விற்க வரும் பாகிஸ்தானி ,கொஞ்ச காலமாக காணவில்லை.எப்போதும் வீட்டுக்கு வந்தால் ,கலகலப்பாக பேசுவான். என் கணவருடன் ரொம்ப குளோஸ் நட்பு.உரிமையோடு அக்கா ..அக்கா என அழைப்பான்.ரொம்ப மரியாதையாக பேசுவான்.திடிரென நேற்று என் வீட்டு முன் வந்து நின்றான்.’அக்கா ..அக்கா ‘என்றான்.நானும் வேலை பிசியால் உள்ளே இருந்துகொண்டு ’ஏன் என்ன விசயம் ?எனக்கு துணி எதுவும் வேண்டாம் ‘என்றேன்.அவனோ ’இல்லைக்கா உன்னைப்பார்க்கவேண்டும் ‘என்றான்.
       எட்டிப்பார்த்தேன்,கையில் துணி மூட்டைகள் எதுவுமில்லை.நான் ஏதும் காசு கொடுக்க வேண்டியிருக்கா?இருக்காதே..நான் துணிகள் வாங்கி ரொம்ப நாளாச்சே,ஏன் என்னைப் பார்க்கவேண்டும்? இப்படி யோசித்துக்கொண்டே ,’என்ன விசயம் நான் வேலையாக இருக்கேன்’ இன்னொரு நாளைக்கு வா ‘என கூறிகொண்டே வெளியே போனேன்.அவன் முகத்தில் மிகுந்த சோகம்.’அக்கா அன்னைக்கு வந்தேன்,உன் கணவர் நீ தமிழ்நாட்டுக்குப் போயிட்டேன்னு சொன்னார்.மீண்டும் இந்த தேதியில் வருவேன்னு சொன்னார் ,அதான் அக்கா வந்தேன்’என்றான்.
     ’எனக்கு துணி ஒன்னும் வேணாம்.நான் தமிழ்நாட்டில் எல்லா சாப்பிங்கும் செய்துட்டேன் ‘என்றேன்.’இல்லைக்கா நான் அதுக்கு வரவில்லை,அக்கா நானும் ஊருக்குப் போனேன்.என் அப்பா இறந்துபோயிட்டார் அக்கா.என்னால் இங்கே இருக்கமுடியவில்லை.நான் கிளம்பி போயிட்டேன்.நான் போவதுக்குள் காரியம் எல்லாம் முடிஞ்சது.ஒரு மாசம் இருந்துட்டேன்.இப்போதான் வந்தேன்.வந்து என்னால் இங்கே இருக்கவேமுடியவில்லைக்கா, ரொம்ப சோகமாக இருக்கு.என் கவலைகளை யாரிடமாவது சொல்லி அழனும் போல இருந்துச்சு.அதான் உன்னைத் தேடி வந்தேன்கா,நீயும் ஊருக்குப் போய் விட்டதாக உன் கணவர் சொன்னார்.அதான் மீண்டும் உன்னைப் பார்த்து சொல்லிவிட்டுப் போகலாம் என வந்தேன்’என்று கண்ணீர் மல்க கூறினார்.
      ஐயோ குடும்பத்தை விட்டு வந்து ,இப்படிப்பட்ட சோகம் எப்படி வாட்டும் என நமக்கும் தெரியுமே!’ச்சே ..ச்சே வருத்தப்படாதே, உள்ளே வா காப்பி ,டீ கலந்து கொடுக்கிறேன்..கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணிட்டு போ ’என்றேன்.(அவன் அப்பா இறந்த செய்தியை விட மோசமான துன்பம் நான் போடும் காப்பி என நினைத்தானோ ???என்னவோ.) ரொம்ப பிடிவாதமாய் ‘எதுவும் வேண்டாம் அக்கா,நான் இன்னும் சில நாட்கள் கழிச்சி வாரேன்.உன்னிடம் சொல்ல வேண்டும் என மனசு சொன்னதால்தான் உன்னைத் தேடி வந்தேன் அக்கா. போயிட்டு வாரேன் ‘என விடைபெற்றான்.
       எந்த மனநிலையில் யார் வருகிறார்கள் என்று கூட புரிந்துகொள்ளாமல் கொஞ்சம் நேரம் அவனை உதாசினப்படுத்திவிட்டதை நினைத்து ரொம்ப வருந்தினேன்...வெட்கப்பட்டேன்.......இன்னமும்!

Saturday, 18 July 2015

இதுதான் மனித மனம்!

      சுமார் 10 வருடங்களாக ஒரு அழகான ஹேன்பேக் வைத்திருக்கிறேன்.அதில் சில பொருட்களை வைத்து அலமாரியின் மேல் வைத்திருப்பேன் ,தேவை ஏற்பட்டால் மட்டும் எடுத்துவிட்டு மீண்டும் அங்கே வைத்துவிடுவேன்.நேற்று மீண்டும் எடுத்து சில முக்கிய தஸ்தாவேஜுக்களை எடுத்து கீழேயே வைத்து ,பேக்கைத் துவைக்க எண்ணி சுத்தம் செய்தேன்.ஒரு பண உறை கிடந்தது.மலேசியாவில் ஏதும் பண்டிகை எண்டால்(ang pow) ,பண உறையில் பணம் வைத்துக் கொடுக்கும் சீனரின் கலாச்சாரம் இருக்குது.அதை மூவின மக்களும் பழக்கிவிட்டோம்.அதேப்போலத்தான் தீபாவளிக்கு தயார் செய்து வைத்த பண உறைதான் அது.

                அந்த பண உறைதான் கிடந்தது.ஆனால் கொஞ்சம் பழசாய் போய் கிடந்தததால்,நான் கண்டுகொள்ளவில்லை.மீண்டும் அறையைப் பெருக்கி குப்பைகளை சுத்தம் செய்தேன்.அந்த பண உறை என் காலில் மிதி பட்டது.எப்போதும் எல்லாவற்றையும் நன்கு பரிசோதனை செய்யும் நல்ல பழக்கம் என்னிடம் எப்போதும் உண்டு.ஆகவேதான் இதுவரையில் என் உடமைகளை நான் மிஸ் பண்ணியதோ ,தொலைத்ததோ கிடையாது என்றே சொல்லலாம்.

                  அதேப்போல அந்த பண உறையை வீசும் முன் உள்ளே ஏதும் இருக்காவென பார்த்தேன் ,கையில் நூறு வெள்ளி நோட்டு பட்டது.எப்போதோ யாரோ எனக்கோ ,என் பிள்ளைக்கோ கொடுத்தது என்று நினைக்கிறேன்.அடடா !வீசியிருந்தால்?மிகுந்த மகிழ்ச்ச்சியுடன் எடுத்து பிள்ளைகளிடம் காட்டினேன்.ஒரே சந்தோசம் ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி சிலநொடிகளில்  இன்னுமொரு கவலையைச் சேர்த்துக்கொண்டது!.ஆம்! இதுபோல எத்தனைப் பண உறைகளை வீசியிருப்பேன்?அதில் எவ்வளவு பணம் போனதோ? இப்படி கவனமில்லாமல் வீசியிருந்தால்?என்ற அச்சம் இன்னும் என்னை வாட்டுகிறது.கிடச்சதை வச்சி சந்தோசப்படாமல் ,இல்லாததை நினைத்து ஏங்கும் இதுதான் சராசரி மனித மனம்! மனித மனம் திருப்தியடைவே மாட்டேங்குது!!!